گفتگوهای من و ذهن کروناییم

بخشی از گفتگوهای من و ذهنم

این روزا، هر از گاهی مثه دو تا آدم متمدن و عاقل و بالغ، من و ذهن کروناییم مکالماتی با هم داریم که اون تیکه ی قابل پخشش رو براتون اینجا میذارم.

  • ذهن کروناییم: آخه الان وقت شروع بیزینس بود؟ اصلا معلومه تا فردا کی زندست کی مرده؟
  • من: زمستون، فصل منه… چنان ریشه ای بزنم که با طوفان هم تکون نخورم…

  • ذهن کروناییم: میگم اصلا یه ریال هم نمیتونی فروش داشته باشی چه برسه بخوای ریشه بزنی!
  • من: عیب نداره. الان شرایط اینجوریه و من انتخاب کردم که بهترین خودم باشم. اگه فکر کردی با این منفی بافی ها میتونی جلوی منو بگیری و باعث بشی یه گوشه بشینم تا ببینم چی میشه، کور خوندی!
  • ذهن کروناییم یه حرف زشت زد و بعدش گفت: زکی… تو دست به دریا بزنی، شوره زار میشه!
  • من مثل جنتل منها، لیست شکرگزاریم رو درآوردم و نشونش دادم و گفتم: این لیست چیزایی که دست بهشون زدم و طلا شدن! حالا چی میگی؟!

بعد از این مکالمه آخر، فعلا رفته نفسی تازه کنه و برگرده ولی مطمئنم حریف من نمیشه…

دوستای گلم این تمثیل، اتفاقی بود که هر روز داره به بهانه های مختلف توی ذهن ما میفته. حالا یه روز به بهانه کرونا، یه روز اومدن ترامپ، یه روز نرخ دلار و…

ویژگی های مغزمون

ما اگه به نحوه عملکرد مغزمون آگاه بشیم میتونیم بعضی جاها دستش رو بخونیم و کمتر ضربه بخوریم. مغز ما دو تا ویژگی داره: کم مصرفه، بدبینه!

مغز کم مصرف

مغز ما پیچیده ترین سیستم در دنیاست. یعنی هیچکدوم از اختراعات و تکنولوژی های بشر، هنوز به پای این مغز کوچولو موچولوی ما نرسیده. اما علیرغم این همه خفنیت، مصرف مغز ما تقریبا برابر یه لامپ کم مصرفه. اگه مغزمون می خواست متناسب با این همه پردازش، انرژی از ما بطلبه، از صبح تا شب که میخوابیدیم باید همش در حال خوردن می بودیم و بازم کفاف انرژی لازمش رو نمیدادیم!

مغز منفی باف

میدونید جد من و شما و همه آدمایی که الان روی کره زمین هستن چه ویژگی مشترکی داشتن؟ همشون منفی نگر بودن! می پرسید چرا؟! به جدتون توهین نکنم؟! صبر کنید خب! واسه اینکه همه اونایی که مثبت اندیش بودن توسط شیر و ببر و خرس و مار کشته و خورده شدن! مثبت اندیشه وقتی یه سایه میدید میگفت ببین! مثبت باش! شاید یه خرگوش باشه! ولی خرس بود و میخوردش! و در همین زمان منفی بافه صدها متر از محل خطر دور شده بود.

آخرش که چی؟!

آخرش اینکه این ذهن ما کارش همینه که ما رو از حرکت و تغییر منصرف بکنه تا هم انرژیمون رو ذخیره بکنه و هم جلوی از بین رفتنمون(!) رو بگیره. میبینید؟! پس فرقی نداره که شرایط چی باشه. مغزمون بهونش رو پیدا میکنه. الان فقط شانسش زده و یه بهانه خیلی موجه پیدا شده: کرونا!

مبادا تسلیمش بشیدا! حرکت کنید! انقدر سریع که نفهمه!

به امید دیدن شما نوک قله…

اشتراک گذاری:

دیدگاهتان را بنویسید